Follow me:

#Prayforparis: Wat doen wij?

Vandaag staat eigenlijk een nieuwe ‘Dit is de vraag’-aflevering op het programma, met de vraag ‘My favorite book’. Maar terwijl mijn tv voortdurend beelden van angst en horror uitzendt, krijg ik geen letter op ‘papier’. Hoe kun je schrijven over het genieten van een mooi boek, terwijl er een paar honderd kilometer zuidelijker zoveel dood en verderf gezaaid is? 

Als ik Instagram open, vult mijn tijdlijn zich met foto’s en afbeeldingen vanuit de hele wereld met de hashtag #prayforparis. Iedereen is geschokt, iedereen leeft mee. En op één van de Instagramfoto’s zie ik de volgende uitspraak van Martin Luther King jr.:

“Darkness cannot drive out darkness; only light can do that. Hate cannot drive out hate; only love can do that”. 

Ja, ik vind het, ondanks de trieste oorzaak, mooi dat de hashtag ditmaal #prayforparis is. En ik zou ook dringend willen vragen: bid ook écht voor Parijs! Laat het niet enkel een hashtag zijn die iedereen heeft en gedachteloos herpost, maar doe wat je schrijft!

Parijs

Wat doen wij?
We veroordelen de onmenselijke daden van deze daders voor de volle honderd procent. Maar wat dreef deze mannen? Haat? Boosheid? Wraakzucht? Het gaat er bij mij niet in dat het enkel om religie draait! Het is niet voor te stellen wat er in hun hart leefde, dat ze tot zo’n afschuwelijke daad gekomen zijn.

Maar wat doen wij? We willen allesbehalve geassocieerd worden met deze onmenselijke daden maar hoe gaan wij om met onze kleine boosheidjes en wraakzuchtjes? Koesteren we ze of doen we ons uiterste best ze los te laten? Natuurlijk gooien wij geen bommen, natuurlijk schieten we geen theaterbezoekers dood, maar kunnen we roepen #prayforparis zonder zelf vergevingsgezind te zijn? Zonder zelf onze boosheid los te laten? Is dat niet hypocriet?

We worden allemaal wel eens gekwetst in ons leven. We hebben allemaal wel eens te maken met negativiteit. Maar wat doen wij ermee? Het verbaast me soms als ik naar het programma ‘Het Familiediner’ kijk, dat mensen zo ontzettend boos kunnen zijn en blijven, niet zelden om een kleinigheid.

Wake up call
Is het dan nu niet het juiste moment om vergevingsgezind te zijn, om te beseffen dat boosheid en wraakzucht nergens toe leidt? Is Parijs dan niet een wake up call dat haat en boosheid leidt tot steeds meer negativiteit, waar niemand gelukkiger van wordt? Als wij elkaar nu, vandaag, op dit moment vergeven (of het in ieder geval proberen, want ik besef dat mensen elkaar zoveel aan kunnen doen, dat vergeving niet makkelijk is!), kan het dan zijn dat deze afschuwelijke terreurdaad toch iets goeds brengt? Dat de tragische dood van zoveel mensen toch uiteindelijk iets positiefs teweeg brengt en daarom niet alleen maar zinloos is?

Ik wil graag oproepen om #prayforparis echt in de praktijk te brengen, niet alleen door te bidden voor de nabestaanden van de vele slachtoffers, maar ook door krachtig afstand te nemen van de daden van deze zieke geesten door zélf enkel positiviteit in ons leven toe te laten! “Duisternis wordt niet verslagen door duisternis, haat wordt niet verslagen door haat”. Wanneer deze laffe terreurdaad leidt tot meer positiviteit in plaats van tot meer angst, geven we dan niet massaal het signaal af dat we ons niet laten afschrikken door terreur? Dat deze zieke geesten het tegendeel bereikt hebben van wat ze wilden?

Troost
Ik denk dat bij ons al snel de vraag op komt: nu Parijs, wanneer Nederland? Bij mij, om eerlijk te zijn, wel. Zoals ik al schreef is vandaag de vraag ‘My favorite book’ aan de beurt. Misschien niet bij toeval, mag ik jullie daarom vragen onderstaande troost uit de Bijbel de nabestaanden van Parijs toe te bidden? Zodat #prayforparis echt praktijk wordt!

 

psalms-91-1-728

 

Previous Post Next Post

You may also like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge