Wie bij Col Raiser uit de gondel stapt, heeft meestal maar één doel: de Seceda. Deze beroemde bergkam is niet voor niets één van de bekendste plekken in de Dolomieten. Maar terwijl iedereen vanuit de lift dezelfde kant op wandelt, kun je er ook voor kiezen om juist de andere kant op te gaan. Wij maakten deze prachtige hike van Col Raiser naar Pieralongia en wandelden een groot deel van de route alleen.
Seceda is absoluut prachtig. Vanaf het uitzichtpunt kijk je op de rotsachtige pieken van het natuurpark Puez-Geisler: een waanzinnig gezicht. Maar helaas is Seceda ook best wel verpest door het massatoerisme. De grote gondel die rechtstreeks naar Seceda gaat, is vaak overvol en je loopt tussen hordes toeristen naar het uitzichtpunt. Omdat wij de Seceda al een paar keer gezien hebben, ook in de wintermaanden, besluiten we dit keer de andere kant op te lopen.
Onze bestemming is Pieralongia, twee opvallende rotspieken in het prachtige berglandschap van Val Gardena. Vanuit de gondel gezien wat meer naar rechts, terwijl de Seceda juist links ligt. Wandel je mee?
Sneeuw in juni: welkom in de Dolomieten!
Als we ’s ochtends wakker worden in onze fijne vakantieboerderij in Völs am Schlern, slaat de twijfel toe over de wandelroute bij Col Raiser. Op de top van de Schlern zien we namelijk een laagje poedersneeuw liggen. Het heeft de hele vorige dag geregend in het dal en hoger op de berg is dat blijkbaar als sneeuw gevallen.
Een rondje langs de webcams van Val Gardena stemt ons niet veel positiever: Col Raiser is wit. We hebben even flashbacks naar onze vorige vakantie in de Dolomieten, toen we in september door een kniehoog pak sneeuw wandelden. Ja, ook dit is zijn de bergen: het weer kan ook in de zomer onvoorspelbaar zijn. Uiteindelijk besluiten we toch naar Col Raiser te gaan en ter plekke te kijken hoe het er uitziet.
Col Raiser
Vanuit Völs am Schlern is het een prachtige route naar St. Christina, waar het dalstation van de Col Raiser-gondel ligt. Er is een ruime parkeerplaats waar al best wel wat auto’s staan: we zijn niet de enige die hier naartoe gaan. We kopen tickets voor onszelf en voor onze doodle Oliver en kunnen gelukkig een gondeltje voor onszelf bemachtigen. Ollie moet namelijk een muilkorf op in de lift, maar als wij de enigen in de gondel zijn, kan dat onding gewoon af.
Als we boven komen, staan we in een witte wereld. We zijn hier al regelmatig in de winter geweest en het landschap lijkt vandaag verdacht veel op hoe we het hier van de wintersport kennen. Wat een rare gewaarwording om hier in onze wandelkleding te staan. De sneeuw blijkt echter maar een heel dun laagje te zijn dus besluiten we om toch om aan de wandeling te beginnen.
Wandelen in natuurpark Puez-Geisler
Via Komoot hebben we een mooie wandelroute gevonden en met goede moed beginnen we aan de wandeling. In het begin is het nog best wel druk en, wat vervelender is, ook erg glad. Door de gesmolten sneeuw zijn de paden erg glibberig. Zeker als Ollie vol enthousiasme wat sneller wil dan wij, en daardoor aan zijn lijn trekt, moeten we moeite doen om staande te blijven. Een keer glijd ik onderuit maar beland in de zachte sneeuw.
Iets verderop wordt het pad gelukkig beter. En ook verdwijnen de andere wandelaars een voor een uit het zicht. Ineens lopen we in de rust en stilte van de Dolomieten, waar we zó van houden. Tijdens het wandelen worden we voortdurend beloond met de allermooiste uitzichten. Aan de overkant van het dal herkennen we de Langkofel en het Sella Massief. Links van ons de indrukwekkend mooie bergpieken van de Geislergroep.
De route gaat heel glooiend omhoog door een kale rivierbedding; misschien ooit een gletscher geweest? Dan nog een stukje steil omhoog. De grillige toppen van de Große Fermeda en Gran Odla torenen honderden meters boven ons uit. Een bergmarmot slaat piepend alarm, maar Ollie ziet hem gelukkig niet. De natuur is hier zo wonderschoon, zó indrukwekkend mooi, dat ik intens geniet van dit schitterende, rustige stukje van Val Gardena.
Naar Pieralongia
Terwijl we genieten van de indrukwekkende uitzichten en de fijne wandelroute, lopen we richting Pieralongia: een enorme vrijstaande rotspunt die midden uit een alpenweide omhoogsteekt. We komen nu wat meer in de buurt van Seceda en het wordt gelijk wat drukker, vooral met tegenliggers die vanaf Seceda terugwandelen naar Col Raiser. Ollie krijgt volop aandacht want labradoodles zie je hier niet zoveel. Vooral de Aziatische wandelaars vinden hem ‘so cute’ en regelmatig moet hij met één van hen op de foto.
Het landschap rond Pieralongia is weer heel anders dan op de rest van de route, wat struikgewas en grote rotspartijen en natuurlijk de iconische Pieralongia zelf. Het zorgt voor een leuke afwisseling. We passeren even later de berghut Malga Pieralongia, waar veel wandelaars op het zonnige terras neergestreken zijn. Wij besluiten echter door te lopen naar een van de berghutten bij Col Raiser.
Het laatste stukje van Malga Pieralongia naar Col Raiser gaat over brede gravelpaden. Omdat we niet zo op het pad hoeven te letten, hebben we wat meer gelegenheid om rond te kijken. Aan de overkant van het dal ligt de Seiser Alm in het zonnetje. Wát een landschap!
Na een kleine 8 kilometer gelopen te hebben, bereiken we de sfeervolle berghut Baita Odles, waar we op het terras wat eten en met een groot glas frisdrank toosten op een schitterende wandeling in de Dolomieten!
Wandelen bij Col Raiser: Praktisch
Onze wandelroute was 7,9 kilometer lang met ongeveer 360 hoogtemeters. Technisch is deze route niet moeilijk; het zijn vooral glooiende bergpaden met af en toe een klein steil stukje. De paden zijn over het algemeen goed begaanbaar; alleen als het hard geregend heeft kan het op sommige plekken glad zijn.
Je vindt de route op Komoot. De route is niet gemarkeerd dus het is wel fijn om de gpx-route op je telefoon of navigatie te hebben. Het is een rondwandeling waarbij je achter de rotsformatie Pieralongia langs loopt. Het start- en eindpunt van de route is het bergstation van de Col Raiser-gondel. Parkeren kan bij het dalstation van de gondel. Kom niet al te laat want het kan hier best wel druk zijn. In 2026 kost een retourticket voor Col Raiser € 34,- p.p. voor volwassenen. Meer informatie vind je op de website van de Col Raiser-gondel.
Onderweg kom je verschillende berghutten tegen. Al vrij snel passeer je de Regensburgerhütte (Rifugio Firenze), die een fraai uitzicht heeft. We waren echter net begonnen aan de wandeling dus hij kwam voor ons veel te vroeg. Later heb je Malga Pieralongia: een leuke, traditionele berghut. Rond het bergstation van Col Raiser liggen ook verschillende hutten. Let op: Baita Odles is een veel leukere en sfeervollere hut dan het Almhotel Col Raiser, dat bij het bergstation zelf ligt. De moeite waard om een paar stappen extra voor te zetten!
Wandelen bij Col Raiser met hond
Wij hebben deze route dus met onze labradoodle Ollie gelopen. De route was heel goed te doen voor hem. Er was één stukje dat iets technischer was, maar we kregen de kans niet om hem te helpen: hij sprong er in één keer zelf overheen.
Bij de gondel koop je een los hondenticket (in 2026 betaal je € 5,- voor zowel een enkele reis als een retour). Er is bij Col Raiser een muilkorfplicht voor honden. Wij zaten alleen in de gondel en hebben hem daarom tijdens de rit afgedaan. Met in- en uitstappen is het wel handig om hem even op te doen.
Om rekening mee te houden: in natuurpark Puez-Geisler horen honden aan de lijn. Er zitten hier onder andere veel bergmarmotten. Wij zagen ze wel zitten, maar onze doodle is absoluut geen jachthond en had helemaal niet door dat er zo’n bruin beest naar hem floot. Is jouw hond wat alerter, houd hem dan zeker goed aan de lijn want de marmotten zitten soms best dicht bij het pad.
Overnachten in Zuid-Tirol: Vakantie op de boerderij
Tijdens deze reis verbleven wij op uitnodiging van Roter Hahn op een vakantieboerderij in Völs am Schlern. Via Roter Hahn vind je meer dan 1.600 vakantieboerderijen verspreid over Zuid-Tirol, waaronder veel fijne adressen in de Dolomieten. Wij vinden zo’n verblijf op de boerderij ideaal voor een wandelvakantie: je verblijft rustig, midden in de natuur en kunt van daaruit verschillende wandelgebieden ontdekken.
Meer weten? Lees dan mijn uitgebreide artikel over onze vakantie op de boerderij in Zuid-Tirol, waarin ik vertel hoe zo’n verblijf eruitziet en waar wij overnachtten.
Geef een reactie